Spływ Krutynią

Moja droga na krutyński szlak wiodła przez Chiny, a przecież to tak blisko! Położony na Mazurach, uznawany za jeden z najpiękniejszych nizinnych wodnych szlaków w Europie, długi na 102 km (w tym 60 km wody stojącej, pozostałą część uczciwie byłoby nazwać delikatnie płynącą), wijący się przez malownicze tereny Puszczy Piskiej i Mazurskiego Parku Krajobrazowego.

Nasza Drużyna Marzeń wiedziona czarodziejską różdżką szalonych polskich drogowców, spotkała się w Zgonie, by wbrew spekulacjom wynikającym z pasywnego charakteru nazwy miejscowości będącej miejscem zbiórki, po wieczornym grillowaniu w Stanicy Wodnej PTTK Krutyń i noclegu w post-prl-owskich domkach przywołujących wspomnienia z bestroskich lat dzieciństwa umilanego czekoladą na kartki, chwycić wysłużone drewniane wiosła i wyruszyć kajakami w poszukiwaniu miejsc gdzie proporcja ludzie : natura przyjemnie rośnie na korzyść tej drugiej.

Dwudniową przygodę z kajakami rozpoczynamy na Jeziorze Krutyńskim (czyli na jakimś sześćdziesiątym kilometrze trasy), z którego wypływa rzeka Krutynia. Jest dość tłoczno (niedzielne upały sprzyjają wodnym aktywnościom) i leniwie, bowiem kajaki płyną praktycznie same. Woda płytka, brzeg piaszczysty, piwo zimne (właściwie to nie żadne piwo a cytrynowy napój piwny o znikomej zawartości alkoholu), wokół łąki przeplatające się z sosnowym borem i wioskami, na które patrzą z góry bociany. Młode łabędzie na wodzie i cielaki na brzegu. Krystalicznie czysta woda i bujnie zarośnięte, miejscami mułowate dno. Uroczo.

Na noc zatrzymujemy się po przepłynięciu 15 km, na polu namiotowym w Ukcie. Grill, sauna, nocna burza (będąca szczególną atrakcją dla biwakowiczów w namiocie bez tropiku, a są wśród nas tacy) i po porannym osuszeniu dobytku i zapełnieniu brzuchów ruszamy dalej. Na szlaku przyjemnie pusto, nurt coraz mniejszy, wiosła coraz częściej wplątują się w coraz gęstszy kożuch lilii wodnych, gąbek i wodorostów, trzciny coraz wyższe, rozlewiska coraz szersze. Cicho, dziko. Kaczki, czaple i kormorany, łabędzie gniazda. Czerwone rybie ogony migocą w krystalicznie czystej wodzie. Wpływamy na Jezioro Gardyńskie, za nami sunie łabędzie rodzina, w lustrzanej tafli Jeziora Jerzewko przeglądają się puszyste chmury. Nic nie mówić, nic nie robić, chłonąć ten spokój, tą ciszę, tą dziewiczość… tą esencję Mazur… ach jak przyjemnie!

Rejs kończymy w  Iznocie (15 km wodą od Ukty). Odprężeni, opaleni, zadowoleni. I jeszcze zanim pracownik wypożyczalni odbierze kajaki, zaczynamy planować kolejny spływ.

Nie chcesz przegapić żadnego wpisu? Kliknij TU i zapisz się do newslettera!

Podoba Ci się? Podaj dalej! Twoja rekomendacja bardzo mnie ucieszy.