Seal Rocks – plaża, plaża, najplaża

Kiedy myślę o tym czego mi potrzeba w danym miejscu żeby było miło i przyjemnie, w głowie przewijają się piękne krajobrazy, miękkie tkaniny, przyjemne zapachy. O kwestiach podstawowych, takich jak bieżąca woda czy dach nad głową, nie myślę wcale. Oczywistymi rzeczami nie ma co zawracać sobie głowy. Są jednak takie miejsca gdzie to, co w kulturze, w której wyrosłam jest oczywiste, przestaje być konieczne, a nawet przeszkadzałoby w chłonięciu otaczającego piękna, w poczuciu nieskrępowania, w namiastce wolności od tych oczywistości właśnie. Mam szczęście trafiać do takich miejsc coraz częściej. Miałam szczęście rozmawiać z Magdą (Career Break), która poleciła mi Seal Rocks. Miałam szczęście z rady tej skorzystać.

Zatrzymaliśmy się na kampingu, na którym z wygód cywilizowanego świata był tylko… wychodek. Tył naszej Toyoty szybko przerobiliśmy na sypialnię, hamak i kilka gałęzi na dach polowej kuchni (akurat padało). Krętą ścieżką wyszliśmy na wydmy i już wiedziałam, że będzie wspaniale. Przestrzeń, ocean, biały piasek, nic… Pusto i pięknie. Na kolację wpadły do nas pocieszne oposy, a w nocy, zaciekawiona znakami ostrzegawczymi, wyglądałam psów dingo. Doczekałam się dopiero o świcie wizyty… leśnych indyków. Na spotkanie wyszedł nam też rano pokaźnych rozmiarów jaszczur.

Na spacerze do latarni morskiej Sugarloaf Point alarmującej statki o skalistym brzegu (na którym podobno wygrzewały się kiedyś w słońcu foki- stąd nazwa Seal Rocks), upłynął nam niemal cały dzień. To zaledwie kilka kilometrów, ale zarówno Treachery jak i Lighthouse Beach kuszą miękkością wydm, uwodzą bielą piasku, szepcą szumem oceanu by przysiąść na chwilę, zatrzymać się, popatrzeć.

Wieczorem wynieśliśmy turystyczne krzesełka na Yangon Beach- plażą długą aż po horyzont, za którym schować miało się za chwilę słońce. Długą i pustą. Całą dla nas! Sącząc drinki obserwowaliśmy niezwykły spektakl na niebie, kolory przelewające się w kolory, chmury zmieniające kształt na podobieństwo innych chmur, bawiące się w berka z naszą wyobraźnią. Patrzyliśmy tak długo, aż nastała ciemność i przez moment, zanim niebo roziskrzyło się tysiącem gwiazd, byliśmy sam na sam z otchłanią oceanu. To była taka właśnie chwila, w której do szczęścia nie potrzeba nic. To było takie miejsce, któremu dodanie czegokolwiek, magię by odebrało. Ocean, ocean, potężny ocean i my tacy mali.

Ciekawi szczegółów australijskiej podróży? Dokładną relację znajdziecie tu: Australia 2013/2014.

Nie chcesz przegapić żadnego wpisu? Kliknij TU i zapisz się do newslettera!

Podoba Ci się? Podaj dalej! Twoja rekomendacja bardzo mnie ucieszy.